Posted on

De schep heeft het gedaan

Samen spelen is een lastige opgave. Kinderen hebben hier nog geen cursus in gevolgd. Moeders, vaders en juffen proberen te coachen. Maar uiteindelijk is het vooral action learning. Onderdeel van het leerproces is dat in de zandbak de kleuter merkt dat samen spelen geven en nemen is. En als het vriendje dan meer neemt dan geeft, of neemt zonder overleg, zonder toestemming, dan is het zaak grenzen te stellen. Zo wordt al snel de schep gepakt en de speelkameraad een forse mep uitgedeeld.
Soms is het gewoon een overvallen worden door emotie, van een gebrek aan “klik” tussen de kleuters. Soms wordt de mep gewoon uitgedeeld omdat de kleuter daar blijkbaar zin in heeft. En dan is het lastig te verwoorden waarom dit dan gebeurd is. Het is de taak van de coach om de onderliggende drijfveren boven te halen. De vraag naar de motivatie van dysfunctioneel handelen is randvoorwaardelijk voor de zelfreflectie van de kleuter. Het is zaak hieraan een leerdoel te verbinden.

Maar met het zelfbegrip van de kleuter is het slecht gesteld. De vragen maken hem onzeker. Hij heeft het toch zeker niet kwaad bedoeld. Nee, de schep heeft het gedaan. Het systeem krijgt de schuld. De baas heeft het gezegd. Befehl ist befehl. De instructies waren niet helder. De software deugt niet of anders wel het netwerk. Het zijn de regels. Er is niet genoeg gecommuniceerd. De kleuter blijft verongelijkt achter. Hij is onschuldig. Stoute schep!